پاسخ کوتاه: پنجره زمینه حداکثر حجم متنی است که مدل زبانی میتواند همزمان «در ذهن» نگه دارد و بر حسب توکن اندازهگیری میشود — شامل پرامپت سیستمی، تاریخچه گفتوگو، اسناد پیوست و پاسخ در حال تولید. مدلهای ۲۰۲۶ پنجرههایی از ۱۲۸ هزار تا بیش از یک میلیون توکن دارند. هرچه از انتهای پنجره فراتر بروید، مدل ابتدای گفتوگو را «فراموش» میکند؛ ضمن اینکه پنجره بزرگتر به معنای هزینه و تأخیر بیشتر در هر درخواست است.
معادل انگلیسی: Context Window
پرسشهای پرتکرار درباره پنجره زمینه
وقتی پنجره زمینه پر شود چه اتفاقی میافتد؟
بسته به پیادهسازی، یا درخواست خطا میگیرد یا بخشهای قدیمی گفتوگو حذف و خلاصه میشوند؛ در هر دو حالت مدل جزئیات ابتدای مکالمه را از دست میدهد.
آیا پنجره بزرگتر همیشه بهتر است؟
نه لزوماً. تحقیقات نشان میدهد دقت مدلها در بازیابی اطلاعات از میانه متنهای بسیار طولانی افت میکند (مشکل «گمشدن در میانه») و هزینه پردازش هم خطی بالا میرود؛ برای دانش حجیم، RAG اغلب انتخاب بهتری است.
پنجره زمینه با حافظه مدل فرق دارد؟
بله. پنجره زمینه موقتی و مخصوص همان مکالمه است؛ قابلیتهای «حافظه» جداگانهای که برخی محصولات دارند، اطلاعات را بیرون از مدل ذخیره و در گفتوگوهای بعد تزریق میکنند.